[Oxygen Family]

F5 :: เเก้ธีมเเสบตา

+++++

"ออกมาซะ เบบี้ยีราฟ" ผมจุดไฟที่เเหวนเเละเปิดกล่อง

กล่องค่อยๆเปิดออก เจ้าเบเบี้ยีราฟก็ออกมายืนบื้อหน้าผม

“เอาล่ะ ฟังสุดหล่อดีๆนะ โอ้ย” ผมพยายามเข้าใกล้มันและพูด แต่ก็โดนมันงับเข้าให้

“ไอยีราฟทรยศ ฉันเป็นเจ้านายแกนะเว้ย” ผมบ่น ก่อนจะถอยมาห่างๆมัน

“แง่ง” ดูมัน...ยังจะมีหน้ามายิงฟันใส่ น่ากลัวมากเลยไอบ้า!

“เออๆ ฟังๆ” ผมพูด มันยอมหุบปากและจ้องหน้าผม

“กินนี่ซะ” ผมหยิบใบกะรั่วออกมาและยื่นไปหน้ามัน มันดมแล้วทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะส่ายหน้า

“ทำไม กินเข้าไปเหอะน่า ฉันเอามาด้วยความยากลำบากเลยนะ”

“แง่ง” มันร้องและพยายามมุดหัวลงในกล่อง มันจะเข้าได้มั้ยว่ะนั่น - -

“อย่าเรื่องมากน่า เจ้านายของแกมีเรื่องต้องไปโชว์เมพอีกเยอะ รีบๆทำงานให้เสร็จสักที” ผมเดินเข้าไปใกล้มันและจับหัวมันที่มุดอยู่ในกล่องขึ้นมา

“อ่ะ” ผมยัดใบกะรั่วใส่ปากมัน และแล้ว...

“พรูด!”

“อ้าก หน้าสุดหล่อของตรู” ไอเวรเบบี้ยีราฟ แกพ่นไอใบเวรนี่ใส่หน้าฉันหรอว่ะ อ้าก ถ้าความนิยมฉันตกละก็ฉันจะโยนแกทิ้งลงเหว

ผมหยิบใบกะรั่วออกจากหน้าและตบหัวมันที่กำลังแลบลิ้นใส่ผม ทำไมไอเวรนี่ไม่เชื่องแบบสัตว์กล่องของคนอื่นมั่งว่ะ

“แกอยู่เฉยๆนะ เดี๊ยวฉันมา” ผมพูดและจะเดินไปล้างหน้า ถามว่าทำไมไม่ดับไฟนะหรอ มันผลาญผลังงานมากนะครับเวลาจุดไฟแต่ละครั้ง หลังจากจุดแล้วมันจะค่อยๆดูดพลังงาน ไม่เป็นปัญหาอะไรสำหรับมาเฟียชั้นสูงอย่างผม (????)

ผมเปิดประตูออกมาและพบ...

“อ่าว ออเรงจิ ยังไม่นอนอีกเหรอแล้วหน้าเจ้าไปโดนอะไรมาน่ะ” ...

“อ่อ ผมเผลอหลับหน้าจุ่มกองขนมน่ะครับคุณพี่” ผมไม่ได้รู้สึกกลัวต่อหน้าฟิวส์อีกต่อไปแล้ว แถมผมยังโกหกเก่งขึ้นเยอะอีกต่างหาก

“เจ้านี่เพี้ยนได้ใจจริงๆไอเบ๊”

“อ้าก เลิกเรียกชื่อนั้นเหอะคร้าบ”

“เหอะๆ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอนซะ”

“แล้วคุณพี่มาเดินเพ่นพ่านทำอะไรดึกๆอย่างนี้ละครับ” ผมถาม

“ข้าได้กลิ่นอายแปลกๆเลยเดินตรวจดูน่ะ” ฟิวส์มองเข้าไปในห้องผม

“ครับ??” ผมถามแต่ในใจเริ่มจะวูบๆ เอาว่ะ ดับไฟก่อนก็ได้

“เอ...แปลกจัง หายไปแล้ว” ฟิวส์พูดเบาๆ แต่ระดับผมได้ยินอยู่แล้วหึๆ

“ขอตัวนะครับ” ผมพูดและเดินไปเข้าห้องน้ำ

ผมมองตัวเองในกระจก...เกือบไปแล้วมั้ยล่ะตรู ว่าแต่ไอยีราฟเวรนั่นมีกลิ่นอายอะไรด้วยรึไงว่ะ แต่ขอบ่นหน่อยนะ ไอเวรยีราฟเนี่ยมันพ่นใบกะรั่วนั่นออกมาได้ไงว่ะ เข้าปากผมเลย ฮึ่ย ถึงแค่จะแตะๆแต่รู้สึกว่ารสชาติโค_รอุบา_ก์เลยให้ตายสิ เอาล่ะหล่อพอแล้วกลับไปห้องดีกว่า

-ที่ห้อง-

“ออกมาใหม่” ผมจุดไฟที่แหวนและเรียกมันออกมาอีกครั้ง

“อะไรของท่านนักหนาเนี่ย ข้าง่วง จานอนๆๆๆๆ” เบบี้ยีราฟออกมาจากกล่องและ...เห้ย!! แม่มพูดได้

“หะ หะ เห้ย ทำไมแกพูดได้ว่ะ”

“ก็พูดได้มาตั้งนานแล้ว นี่ท่านไม่เคยฟังข้าเลยหรอเจ้านาย ฮือๆๆๆ” มันอ้าปากเห็นเขี้ยวของมัน

“เห้ย เดี๊ยวนะ แกพูดได้มาตั้งนานแล้วหรอ”

“ตั้งแต่ออกมาจากกล่องครั้งแรกเลยล่ะ” มันพะงาบๆปาก

“...” เกิดอะไรขึ้นว่ะ...ซามูนุ่มคร้าบ ท่านอยู่ม้ายยย

‘หือ ว่าไง’ เห้ยมาจริงเว้ย

‘มีอะไรเจ้าบ้า มาเรียกตอนข้าจะจ่ายเงินเนี่ยนะ’ นี่ท่านยังตามล่าน้ำยาทำความสะอาดอีกเหรอว่ะ

‘นอกเรื่อง ตกลงมีอะไร’ ทำไมเบบี้ยีราฟมันพูดได้แถมยังบอกว่าพูดได้มานานแล้วละคร้าบท่าน

‘เอ...เจ้าไม่น่าจะได้ยินนะในเมื่อเจ้าไม่ได้กินใบกะรั่วด้วย’ เผอิญผมอยากชิมนะครับก็เลยแตะๆดู

‘อืมดีแล้ว ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะไม่กินมันซะอีกก็เลยไม่บอกก่อน’

“เจ้านายๆ เงียบไมอ่ะ” เบบี้ยีราฟเดินเข้ามางับแขนผม

“เห้ยเจ็บๆ” ผมพูด

“ดีจังเจ้านายเจ็บ” ดีตรงไหนว่ะไอเวร

‘เห้ยๆเจ้าด่าข้าหรอ’ ป่าวคับ ไอเบบี้ยีราฟมัน..เอ่อช่างเหอะ

'มันคือการซิงโครไงล่ะ'

‘ทีนี้เจ้าก็พามันไปจับฟิวส์ได้แล้วออเรงจิ’

To Be Continue